هله، نومید نباشی که ترا یار برانَد      گرت امروز براند نه که فردات بخواند ؟   در اگر بر تو ببندد، مرو و صبر کن آنجا   ز پسِ صبر، ترا او به سر صدر نشاند   و اگر بر تو ببندد همه ره‌ها و گذرها   ره پنهان بنماید که کس آن راه نداند   نه که قصاب به خنجر چو سر میش ببرد   نهلد کشته خود را، کشد آنگاه کشاند   چو دم میش نماند، ز دم خود کندش پر   تو ببینی دم یزدان به کجاهات رساند   به مثل گفتم این را وَ اگرنه کرم او   نکشد هیچ کسی را و ز کشتن برهاند   همگی ملک سلیمان به یکی مور ببخشد   بدهد هر دو جهان را و دلی را نرماند   دل من گرد جهان گشت و نیابید مثالش   به که ماند؟ به که ماند؟ به که ماند؟ به که ماند؟   هله خاموش، که بی گفت، از این می همگان را   بچشاند، بچشاند، بچشاند، بچشاند مولانا- دیوان شمس